De grondlegger van de homeopathische geneeskunde is dr. Samuel Hahnemann, die op 11 april 1755 in Meissen aan de Elbe werd geboren en overleden is op 2 juli 1843 te Parijs.

Hij ontdekte dat,  bij een proef met kinine, een kleine hoeveelheid van deze stof, dezelfde symptomen veroorzaakte die hij had bij malaria-aanvallen.

Hij experimenteerde jarenlang en dit bracht hem uiteindelijk op de ontdekking van het belangrijkste beginsel van de homeopathie, de gelijksoortigheidsregel: wat iets veroorzaakt, kan het ook genezen. Hij publiceerde zijn ontdekking: 'similia similibus curentur' in 1796. Hij ontdekte dat hele kleine hoeveelheden van de werkzame stof nog betere resultaten gaf.

Hij ontwikkelde een procedure waarbij plantaardige geneesmiddelen via een vaste methode verdund worden en door deze verdunning steeds op ritmische wijze te 'kloppen' werd de werking versterkt. Deze methode heet potentiëren.

Homeopathie activeert het zelfgenezend vermogen.

De dieren-homeopathie wordt individueel toegepast; er wordt een gedegen onderzoek gedaan naar de klachten en aan de hand daarvan wordt een homeopathisch middel uitgezocht.

De klachten kunnen eerst verergeren, dit betekent dat het lichaam positief reageert op het middel en daarna kan de genezing op gang komen.

Uiteraard is homeopathie een ondersteunende therapie, die het immuunsysteem aktiveert,  maar het is ook belangrijk om naar een dierenarts te gaan, want sommige ziektes moeten echt door een dierenarts behandeld worden.